Toen m’n zoontje een jaar of vijf werd, was hij fanatiek duimer. Hoe vaak we het ook tegen hem zeiden, steeds vergat hij zichzelf en zat hij toch weer te duimen. Op een dag besloot ik er een spelletje van te maken: “Als ik je nu nog met je duim in je mond zie, heb ik een punt! We spelen vandaag om tien punten, als ik minder punten haal, heb jij gewonnen”. M’n zoontje begon te stralen, dat leek hem een prachtige uitdaging. Die dag eindigde met twee puntjes voor mij en een mannetje dat trots was op z’n overwinning.
